23 czerwca 2011 r.
Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa

W tym roku uroczystość Bożego Ciała przypadnie na dwudziesty trzeci dzień czerwca. Parafianie wraz z pielgrzymami przejdą ulicami Lichenia dziękując Chrystusowi za dar ustanowienia Najświętszego Sakramentu.

Główna Msza Święta rozpocznie się o godzinie 10.00 w kościele p.w. św. Doroty. Pod koniec Mszy Świętej spod kościoła wyruszy procesja eucharystyczna, która przejdzie ulicami Lichenia zatrzymując się przy czterech ołtarzach. Procesja zakończy się w nawie głównej bazyliki – przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Licheńskiej. Bezpośrednio po jej zakończeniu w bazylice rozpocznie się Msza Święta.

Tego dnia porządek Mszy św. będzie następujący:

bazylika górna, nawa główna – 6.00, 7.30, po zakończeniu procesji Bożego Ciała (ok. godz.13.00), 16.00, 18.00

kościół św. Doroty – 8.30, 10.00, 20.00

kościół Matki Bożej Dziesięciu Cnót Ewangelicznych – 8.00

Od XIII wieku Kościół obchodzi święto Bożego Ciała, aby w odpowiednio uroczysty sposób podziękować Chrystusowi za ustanowienie Najświętszego Sakramentu.

Inicjatorką ustanowienia tego święta była św. Julianna z Cornillon (1193-1258). Kiedy była przeoryszą klasztoru augustianek w Mont Cornillon w pobliżu Liege, w roku 1245 została zaszczycona objawieniami, w których Chrystus żądał ustanowienia osobnego święta ku czci Najświętszej Eucharystii. Pan Jezus wyznaczył sobie nawet dzień uroczystości Bożego Ciała – czwartek po niedzieli Świętej Trójcy. Biskup Liege, Robert, po naradzie ze swoją kapitułą i po pilnym zbadaniu objawień, postanowił wypełnić życzenie Pana Jezusa. W roku 1246 odbyła się pierwsza procesja eucharystyczna.

Po raz pierwszy z procesją Bożego Ciała na terenie Polski spotykamy się już w XIV wieku w Płocku i we Wrocławiu. Od wieku XVI wprowadzono z Niemiec zwyczaj śpiewania czterech Ewangelii przy czterech ołtarzach. Istnieje on do dnia dzisiejszego. Od dawna wprowadzono zwyczaj, istniejący po dzień dzisiejszy, że lud przynosi do kościoła wianki ziół. Tam zostawia je przez całą oktawę. W oktawie kapłan je poświęca, po czym lud zabiera je do domu. Zawiesza je na ścianie, by chroniły od choroby lub poszczególne gałązki umieszcza na polach, by lepiej rosły plony i by Bóg zachował je od robactwa i nieurodzaju. W niektórych stronach drzewka i gałęzie, którymi był przystrojony kościół i ołtarze, po oktawie zabierano na pola i tam je zatykano. Ich część palono, aby dym odstraszał chmury, niosące grad i pioruny.

Źródło: www.brewiarz.pl

14 czerwca 2011